Croatian Country Life

Nieuwsbrief Juni 2022

 

Lieve mensen,  
Het is al meer dan een half jaar geleden dat ik iets schreef. Dit keer een update over ons leven hier in Kroatië. Vaak ontbreekt me de tijd om er echt voor te gaan zitten en te gaan schrijven maar bij deze….
Zes jaar geleden bracht ik een boek uit over innerlijk bewust zijn.  Ik ben nu aan het vervolg aan het schrijven en hoop een aantal hoofdstukken ook te publiceren op mijn website. Vandaar dat ik even een tijdje geen blog heb gepubliceerd.


Ook de oorlog in Oekraïne zorgde voor onzekerheid. We zijn voor onze inkomsten helemaal overgegaan op ons vertaalbureau. Tijdens de corona periode hebben we ook onze toeristische activiteiten maar afgebouwd en ons vakantiehuis verkocht omdat er geen opbrengsten meer waren. We willen zelfvoorzienend blijven en God heeft ons tot nu toe daar altijd in gezegend. Zodanig dat we met wat we bezitten ook anderen kunnen zegenen. Echter hebben we in de loop der jaren veel klanten in Oekraïne en Rusland voor ons vertaalwerk weten te werven. Dat werd na 24 februari ook weer onzeker. Met hard werken en geloof zijn we ook daar weer bovenop gekomen. Het grote voordeel van thuiswerken is dat mijn vrouw en ik dagelijks tijd hebben om een uur samen te bidden en het land en de mensen te zegenen. Zelf trek ik er één keer per week op uit om de armen te bezoeken. We zijn zeer gelukkig in Kroatië. 

Met Dieter 2 dagen aan de Kroatische kust.

Ik had mijn zoon beloofd wanneer de school was afgelopen twee dagen met hem naar de kust te gaan. Normaal doen we dat alleen in de winter omdat ik helemaal niet van drukte en hitte houd. Maar ik had twee mooie dagen met hem en we zijn ook een dag op een schip geweest om langs de Kornati eilanden te varen. Wat mij opviel toen ik op één van de avonden op een bankje zat in het kustplaatsje en samen met Dieter een ijsje at, hoe ongelukkig meer dan 80 procent van de voorbijgangers keek. In vele ogen zag ik geen vreugde, blijdschap of ontspanning. Iets dat vakantie toch zou kunnen brengen. De diepe leegte die ik bij veel mensen ervoer zie ik niet bij de armen waarvan van vele nog nooit aan de kust zijn geweest. Zij berusten in hun eenvoudig levensstijl en hebben vaak een dagtaak aan het verzorgen van hun moestuinen en hun kippetjes. Het stemt me tot nadenken. Ik weet niet hoe u/jij deze tijd momenteel ervaart. Maar het broeit, het is onrustig en voor velen ook onzeker. De mensen die ik bezoek in de voormalige oorlogsgebieden hebben al zoveel meegemaakt. Maar de berusting in de seizoenen en het iedere keer weer planten en oogsten geeft hun een diepe afhankelijkheid en nederigheid. Eigenlijk zie ik een grote rijkdom in hun “armoede”. Maar toen ik aan de kust was zag ik eigenlijk een grote “armoede” in al die rijkdom.  

Enorm dankbaar zijn we zelf ook voor de plek waar we mogen wonen. Met ruim een hectare grond om ons huis ben ik iedere dag wel een paar uur in de tuin, de boomgaard en de notengaard bezig. Het is een grote vreugde! 

GASTENHUIS / GEBEDSHUIS:
Ons gastenhuis, annex gebedshuis is helemaal af. Het is zo een mooie plek geworden op een steenworp van ons eigen huis. Een stal die we helemaal verbouwd hebben met een gebedsruimte en twee gerieflijke appartementen. Temidden van een boomgaard met een prachtige rivier achter het huis. We vinden het een heerlijke uitdaging om gasten te ontvangen en ze te laten genieten van de prachtige natuur maar ook de stilte, Gods aanwezigheid en het gebed. We hopen dat mensen de rijkdom van hun belevingen in de “diepte” zoeken en niet zo zeer in de breedte. Met dat laatste bedoel ik dat je heel veel wilt zien en ondernemen, en dat mag natuurlijk. Maar het is het waard om op de plaats rust te houden en je leven te verdiepen.   Wil je ook eens een keer komen? Neem gerust contact met ons op. Meer informatie doen we je graag toekomen. Hieronder een impressie van drie jaar hard werken.
 

This slideshow requires JavaScript.

EEN OPEN WOND:
Met de verschrikkelijke oorlog in Oekraïne in het dagelijks nieuws wordt het belang van onze missie hier ook steeds helderder. Wekelijks trekken we de vergeten, nagenoeg verlaten voormalige oorlogsgebieden van Kroatië in.  Nagenoeg niets werd er nog opgebouwd en ruim 25 jaar na de oorlog ligt het gebied er nog steeds bij als een pijnlijke open wond. Ik geloof in de toekomst van Kroatië. Ik geloof dat het goed is dat we hier permanent zijn gaan wonen en in zowel geestelijke als praktische zin wegbereiders zijn. We zegenen deze “dorre” gebieden iedere dag in ons ochtendgebed en tijdens onze bezoeken zegenen we de mensen en hun omgeving. Het zijn niet slechts bezoeken waar we pakketjes afgeven. We leggen relaties met de mensen, proberen te voorzien in hun praktische nood en vaak zijn we de enige “vrienden”. Hoe mooi is het om vriendschap met de armen te leggen. Alles wordt steeds duurder in Kroatië. Maar toch hoor ik maar weinig geklaag bij de mensen die ik bezoek. Ze zijn ondertussen al zo gewend aan het bestaansminimum (gemiddeld pensioen is rond de 110 euro per maand!).  

Milka en Nenad voor hun nieuwe huisje in Vojnic. Met heel veel dank aan de gulle sponsors van Humaned.

EEN NIEUW HUIS VOOR MILKA EN NENAD 
Een mooi getuigenis is van Milka en haar zwakbegaafde zoon Nenad. Toen zij in de burgeroorlog moesten vluchten moesten ze huis en haard achterlaten. De koeien en varkens en de hond moesten ze achterlaten om ze nooit meer terug te krijgen. Na zeven jaar konden ze pas terug. Hun huis was compleet leeggeroofd. Toen ze een paar dagen daarna naar de buurman ging zag ze daar een groot gedeelte van haar eigen huisraad staan. Maar ze heeft er niets van gezegd. Na jaren slapen op een betonnen vloer en tevergeefs wachten op hulp hadden ze weer wat spaarcentjes. Ze knapten hun huis weer een beetje op. In de tussentijd overleed Milka’s man en stond ze er helemaal alleen voor met haar zwakbegaafde zoon. Ongeveer acht jaar geleden leerde ik Milka kennen. Ze was altijd vol blijdschap als ze me zag en maakte dan een lekkere soep. Pas recentelijk vertelde ze mij dit verhaal dat nota bene haar eigen buren haar huis volledig hadden leeggeroofd toen zij op de vlucht was. Milka wilde niet bitter zijn. Ze vertelde mij dat als ze de vrede in haar hart zou bewaren God haar gebed op een dag zou verhoren. En zo is het ook gebeurd. Eind december 2020 was er de verschrikkelijke aardbeving die honderden huizen rond Petrinja verwoestte. Ook Milka haar huisje in Vojnic kreeg de spreekwoordelijke genadeklap. Ze zat met haar handen in het haar. Zou de overheid die haar huis nu onbewoonbaar had verklaard maar nooit iets voor haar gedaan had nu wel te hulp schieten. Haar gebed werd verhoord. Ze kreeg een nieuw huisje. Binnen een half jaar tijd werd er op haar erf een nieuwe woning gebouwd. Ze kon haar ogen niet geloven. Alleen werd het huis kaal opgeleverd. Met onze stichting konden we Milka helpen aan het nodige huisraad maar bovenal een prachtig houtfornuis en een nieuwe keuken. Ik ging met haar naar Karlovac om de keuken uit te laten tekenen. Ze was voortdurend emotioneel. Na afloop hebben we het gevierd met koffie en gebak.

Milka bakte een speciaal brood

Dit soort momenten zijn voor mij zo kostbaar. En wat ontvang ik veel terug. Milka helpt ons ook weer met kippetjes en eieren. Haar erf loopt vol met kippen en af en toe slacht ze er één die dan bij ons weer de diepvries ingaat. Ze wil dit uit dankbaarheid doen en dan neem ik het ook aan. Ook heeft ze dit jaar voor ons aardappelen geteeld die ik deze week nog ga ophalen. Door ons drukke werk lukt het mij zelf niet om er nog een aardappelakker op na te houden (wel een typisch Kroatische gewoonte als je in een dorp woont) Wat een rijkdom. Een kleine circulaire economie temidden van roerige tijden. God ziet en voorziet! 
Op goede vrijdag van dit jaar waren de sponsors van de keuken en het huisraad overgekomen uit Nederland. Milka had een feestmaal aangericht en samen met de sponsors hebben we het huis ingezegend. Een heel bijzonder moment.  
De afgelopen maanden konden ook weer vrienden uit Nederland met mij mee op ronde. Dat doet mij goed maar ook de mensen die we bezoeken. Hieronder enkele impressies:  

Marina met Milka in haar nieuwe keuken.

Sem Hamelink van 12 jaar maakte mooie armbandjes voor de mensen.

Mijn collega Peter Schra van het Leger des Heils ging mee op ronde.

Peter bidt voor een bedlegerige vrouw van 94 jaar.

KALENDERS EN BOEK:  
Eind oktober brengen we namens onze stichting prachtige a4 muurkalenders uit . Er zijn twee soorten kalenders. Eén met de mooiste Kroatische landschappen en één met prachtige portretten van de mensen die wij bezoeken. Prijzen en bestelformulieren komen na de zomer.  
Ook werk ik momenteel aan het boek “Croatia in my heart”. Een koffietafel fotoboek met mijn mooiste landschapsfoto’s van Kroatië. Ik hoop het na de zomer van 2023 uit te geven. Ik zoek nog iemand die mij kan helpen met de samenstelling in “indesign” heeft u een tip dan hoor ik dat graag.  

BRON:  
De schepping wacht op het openbaar worden van Gods kinderen; kinderen Gods die zegenen. Zo zegenen wij vooral de bronnen en de rivieren van Kroatië. Veel mensen in onze omgeving zeggen dat het waterpeil maar blijft dalen van de rivieren. We zegenen de rivier achter ons huis dagelijks en al de mensen die er langs wonen. In oktober ging ik met een paar broeders naar de hoofdbron, diep verscholen in de bergen van Gorski Kotar. Daar hebben we de bron gezegend. In ons dorp is ook een “zijbron”. Vroeger werd de bron gebruikt voor het drinkwater en het wassen van de kleding. De bron was een beetje in verval geraakt. Samen besprak ik met de burgemeester hoe we de bron in ere kunnen herstellen. Nu komt er een trappetje naar beneden en een zitbankje. Ik heb de verantwoording gekregen om de bron ook schoon te houden. Binnenkort baggeren we de bron uit en plant ik mooie hibiscussen. Ik geloof dat het een mooie geestelijke plek is.  

TYPISCH KROATISCH 
Na ruim negen jaar in Kroatië raak je steeds meer vertrouwd en gewend aan het “andere” leven. We vergelijken ook niet meer want daar zijn we ook alweer te lang voor weg. Maar een van de meest bizarre dingen is toch wel de voorziening van je eigen graf. Ook dat is een gewoonte hier. Nog voordat je doodgaat moet je zorgen dat je een eigen graf hebt. Wij hebben dat in ons dorpje ook laten maken op de heuvel bij het kerkje (met mooi uitzicht). Want de Kroatische redenering is dat je langer dood bent dan dat je leeft. Maar het relativeert ook weer. De dood is onomkeerbaar en zoveel ouderen die ik de afgelopen jaren heb bezocht zijn ons al ontvallen. Het leven in het dorp laat je daarom ook stil staan bij de tijdelijkheid van het leven. En soms wandel ik naar mijn eigen graf dat er al klaarligt. Sommige bewoners hebben zelfs al een steen met hun namen erop staan. Alleen de datum moet er nog op. Er moest wel een grote betonnen rand om het graf gemaakt worden, want stel je voor dat je op het terrein van de buren komt. Toch is mijn leven met Jezus ook een voortdurende transformatie, een omvorming van het vleselijke leven naar het geestelijke leven. Een smalle weg en een nauwe poort. Het sterven aan “jezelf”.  

Het nieuwe boek waar ik aan werk. Ik zoek nog iemand die mij kan helpen met het ontwerp in “indesign”

Ik wens iedereen een hele fijne zomer. Heel hartelijke zegengroet, René!